Наша медицинска сестра на онкологија: „Мајка на две деца се лечеше и не мислеше на себе, се грижеше за децата“

Во тие моменти секогаш чувствувам колку е голема љубовта на една жена.

Дури и кога ѝ е најтешко, таа мисли на другите. Дури и кога телото ѝ е слабо, срцето ѝ останува силно.

Како сестра, има моменти кога чувствувам дека не можам многу да сменам. Не можам да ја одземам болеста. Не можам да ја избришам неизвесноста.

Но, можам да бидам тука. Да сослушам. Да држам рака кога зборовите не помагаат. Да кажам „Тука сум“ и навистина да го мислам тоа.

Понекогаш токму тоа им треба најмногу на пациентките - не некој голем совет, туку човечка близина, разбирање и чувство дека не се сами.

Оваа работа ме научи дека жените на онкологија се едни од најхрабрите луѓе што сум ги запознала.

Нивната храброст не е гласна. Таа не се покажува со големи зборови. Таа се гледа во тоа што стануваат и кога немаат сила. Во тоа што примаат терапија со солзи во очите, а сепак велат „ќе издржам“.

Во тоа што се плашат, но не се предаваат. Во тоа што се скршени, а сепак се обидуваат да останат силни за тие што ги сакаат.

Работата на онкологија ме промени и како сестра, и како човек. Ме научи дека понекогаш најважниот дел од лекувањето не е само лекот, туку начинот на кој ќе му пристапиш на човекот.

Ме научи дека зад секоја болничка постела лежи една цела животна приказна.

И најмногу ме научи да не ја потценувам ничија тишина, затоа што во неа често се крие најголемата болка.

Кога размислувам за овие жени, не ги паметам само како пациентки. Ги паметам како храбри души.

Како жени што и во најтешките денови носат достоинство, љубов и сила.

И искрено, понекогаш имам чувство дека тие мене ме учат повеќе отколку што јас им помагам ним. Ме учат како се останува човек и тогаш кога животот најмногу боли“.

С. С. | Црнобело