Мајката на Драгана, која загина во Кочани, за CRNOBELO: „Син ми не може да си прости што не ја спасил, се молев да отвори очи“

Дали беше дружељубива? Каде сакаше да излегува?

Драгана ја сакаше и музиката, сакаше многу да пее.

Уште како мала одеше на игроорна, тренираше фудбал, но кошарката ѝ беше омилениот спорт.

Беше и многу дружељублива, сакаше да биде со пријателите, да се смее да разговара и да создава спомени со луѓето што ги сакаше.

Во нејзиното срце имаше место за секого.

Таа многу ретко излегуваше, но најчесто сакаше прошетки, посетуваше и кафулиња и сакаше да излегува на места каде се чувствуваше безбедна и среќна.

Бевте ли блиски со Драгана? Делевте ли тајни?

Да бевме блиски. Имавме врска што не може да се опише со зборови.

Секогаш ја чуствував нејзината љубов и доверба. Си споделувавме тајни, мисли и сништа.

И секогаш си ветувавме дека ништо освен смртта не може да нè раздели. Таа блискост беше наша света врска, полна со љубов и разбирање.

Раскажете ми некое убаво сеќавање за неа од детството, нешто што денес најмногу ве потсетува на неа и прави да ви е топло околу срцето?

Едно од најубавите сеќавања што ме потсетува на мојата Драгана е кога беше мала, а ја шетав држејќи ја за рака и ја гледав во очи и во нејзината искрена насмевка што го красеше нејзиното нежно лице.

Таа знаеше секој момент да ми го направи незаборавен и среќен.

Кога се присетувам на тие моменти од нејзиното детство, но и многу други дела што ми ги остави таа, срцето ми е полно и благодарно на Бог што ја имав во мојот живот и што вечно ќе остане во моето срце.

Ми кажавте дека околу 1 месец по пожарот таа требаше да наполни 17 години... Како го поминавте тој прв роденден без неа? Или празниците кога на сите треба да ни е највесело дома?

Првиот роденден на Драгана без неа беше особено тежок. Таа на 16.04 лани требаше да наполни  17 години.

Не само што нејзиното отсуство беше болно на мене како мајка, туку ме болеше и кога ќе се сетам на самите планови што ги имаше за роденденот.

Ме боли и кога ќе ми текне на работите што си ги планираше, кога ќе помислам колку беше среќна.

Но, одеднаш сè се сруши, а срцето и денес ми плаче.

Но собрав некако сила и се обидов да го поминам тој ден во сеќавање на нејзината насмевка и со мислите што таа ги носеше во нашиот дом.

И празниците беа слични - кога сите околу мене се радуваа, јас ја чувствував празнината што ја остави Драгана.

Најтежок момент ми беше како мајка, но и на сите како семејство кога ја осетивме најголемата болка - за време на Бадник и Божиќ нејзиното столче остана празно.

Се сеќавате ли на првите денови по трагедијата? Колку време ви требаше да се соочите со шокот дека ја нема?

Искрено не се сеќавам многу, сè ми беше како во сон, сон од кој не можев да се разбудам.

Бев во голем шок, умот не сакаше да прифати дека тоа е вистина и дека тоа е мојата ќерка, едоставно ми беше измешано сè.

И сè уште се надевам дека ќе се појави, ќе ми се јави.

Продолжува на следната страница...