Исповед на Србинка: „Добив дијабетес на 11 години, секаде одам со кутии за храна - исцрпувачки е“

Од работи поради кои некогаш се чувствував чудно, денес направив свој животен стил и нешто што луѓето сакаат да го научат.

Но, имаше многу моменти што никој никогаш не ги виде.
И многу ситуации што денес веќе не можам ни да ги раскажам.

Се сеќавам само дека многупати, кога ќе ми паднеше шеќерот, одев во тоалет за да јадам, само за никој да не ме исмева.

Замисли да си во пубертет, да имаш 11, 12, 14 или 15 години, а да мораш да го контролираш својот живот како возрасен човек што носи сериозни одлуки.

Можеби токму тоа ме обликуваше во личноста што сум денес.
Кога толку многу мораш да се грижиш за себе, тогаш не ти е тешко да се грижиш и за други работи — за времето, работата, обврските, дисциплината и луѓето.

Ова случајно го објавив како еден мој „story time“ влог.
И веројатно е нешто што најмногу мразам да го паметам и за што најмалку сакам да зборувам.

Но мислам дека околу вас има многу луѓе што водат тивки борби кои воопшто не ги забележувате.
Еве, ова е една од моите.

Да не должам понатаму — денес навистина успеав да го извлечам најдоброто од животот и искрено уживам во него.

А бидејќи и мене многупати ми требала поддршка кога станува збор за дијабетесот, тука сум да одговарам на разни прашања. Слободно пишете“.

С. С. | Црнобело