Го гледав филмот за Џеј – Три дена подоцна, сѐ уште сум под импресии

Ова не е музичка биографија на Џеј, ова е приказна за неговото детство, за тоа како тој добил една единствена шанса да успее, да побегне од улицата и да направи нешто од себе.

Како детето кое израснало во дом и се стекнало со занает, во кој и самиот признава дека воопшто не бил добар, во исчекување нешто да се случи, се потпира на животот што му е познат и којшто знае како да го живее.

Ги мами луѓето со кибритчиња (или „шибицари“, како што би рекле Србите), се потпира на добродушноста на другарите, чува стража пред објектите додека другарите „оперираат“ и  крадат.

Приказна за тоа како сите тие маргинализирани ликови од калта на општеството копнеат да направат нешто добро и, на крај, дека целта на животот не се парите...

Многу е важно со какви очекувања ќе тргнете да го гледате филмот – ако очекувате силни емоции и тешка животна приказна, тогаш ќе останете разочарани како „наивните“ луѓе што вложуваат пари додека Џеј ги вртка кутивчињата од кибрити, затоа што под ниту една од трите нема да најдете топче.

Но, ако тргнете да го гледате филмот без некакви очекувања, тогаш ќе бидете под импресии.

Зошто? Затоа што на крај ќе сфатите дека приказната ве учи дека ниту една тешкотија во животот не може да ве скрши ако научите да не се вложувате премногу емотивно.

Ја нема таа сеприсутна тага како во филмот за животот на Тома – туку, ве учи дека секоја тага можете да ја надминете со доза хумор и добра музика, а дека од секоја животна трагедија може да излезе преубава песна, што се пее и ќе се пее.

Ќе ве научи дека во животот е најважна борбата и, секако, да знаете како да ја искористите шансата што ви се нуди, затоа што ниту знаењето, ниту генијалниот талент нема да ве извадат од калта ако самите упорно се обидувате да останете внатре.

Исто како што Џеј за малку ќе ја прокоцкаше шансата за успешна кариера, затоа што за последен пат сакаше да им се најде на другарите кои биле тука за него како дете.

Повозрасните ќе се присетат на времињата во 80-тите и 90-тите години, на начинот на живот од тоа време. Ќе се присетат на времето во кое израснале, а помладите ќе имаат можност да научат нешто – дека улицата не е и не може да ја замени мајката, која те исфрлила од дома и не сака да те погледне.

Дека за да успееш во животот, ќе мора да ѝ свртиш грб на улицата и да си заминеш, затоа што тие што упорно се трудат да останат таму, завршуваат слично: под тркалата на автомобилот или во непознат гроб од цемент.

На крајот на краиштата, ќе сфатите дека понекогаш, кога навистина поседувате талент, сепак можете да испливате на површина и кога живеете во општество и во систем што од самиот почеток е целосно свртен против вас и кога сте жртва на предрасуди од самото раѓање.

Импресиите од филмот не се во мигот додека го гледате, туку подоцна, откако ќе се обидете да сфатите што сте изгледале.

Прочитајте и Детали за новиот филм за Џеј Рамадановски: Детето што го глуми во младоста го нашле додека продавало на улица

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

Б. С. Б. | Црнобело