„Добив сепса додека бевме на одмор - мораа да ми ги ампутираат и рацете и нозете за да ме спасат“

Детали

среда, 10 јануари 2024

„По девет недели во кома, лекарите ме разбудија. Најпрво бев во делириум и кажував некои навистина чудни работи. Кога се стабилизирав доволно, докторот ми рече: 'Навистина ми е жал што ви го кажувам ова, но треба да ви ги ампутираме и рацете и нозете за да ви го спасиме животот'. Рацете и нозете ми беа црни и не можев да ги помрднам, знаев дека не функционираат...“

Животот може да ни се смени за миг. Секојдневните ситуации и постапки нè водат во нови насоки, а многупати ние не сме моќни да влијаеме на тоа.

Едно такво, за жал непријатно искуство, доживеала и Ким Смит, жена која заминала на одмор во Шпанија со својот сопруг, но уринарната инфекција која ѝ била откриена таму, целосно ѝ го променила животот.

Ким ја раскажува нејзината приказна за Huffington Post:

„Бевме на одмор во Аликанте, Шпанија, во 2017 година, кога почнав да не се чувствувам добро. Една вечер бевме излезени на вечера и имав страшна болка во грбот и на страната, при што се посомневав дека можеби е уринарна инфекција.

Му реков на мојот сопруг дека не се чувствувам многу добро. Потоа, следниот ден се разбудив со ладни раце и нозе. Се тресев, па отидовме во болница. Не зборувам добро шпански, но знаев да кажам каде ме боли. Ми направија рендген, па ме отпуштија.

Утредента беше уште полошо. Кога заминавме во болница ми дадоа инјекција и рецепт за антибиотици. Кога сакавме да ги земеме лековите, ни рекоа дека немаат на залиха и да се вратиме утре.

Следниот ден, во четири часот наутро, се разбудив со чувство дека ќе умрам.

Кога сопругот ме однесе во болница, ме примија, ми ја зедоа облеката и накитот и му ги дадоа нему, велејќи му дека нема да ми требаат, дека може да умрам.

Сопругот не зборуваше шпански и не знаеше што да прави, па ги повика нашите ќерки и мајка ми кои дојдоа веднаш. Кога ме видоа, беа шокирани. Кога го тргнаа чаршафот за да ме фатат за рака, таа беше виолетова.

Во Шпанија поминав шест недели во кома. Потоа, ми беше испратена авионска брза помош, а лекарите во Англија беа шокирани кога ја видоа мојата состојба. Нозете ми беа црни до колена, а рацете црни речиси до лактите. Тогаш моето семејство дознало дека имам сепса.

По девет недели во кома, лекарите ме разбудија. Најпрво бев во делириум и кажував некои навистина чудни работи. Кога се стабилизирав доволно, докторот ми рече: 'Навистина ми е жал што ви го кажувам ова, но треба да ви ги ампутираме и рацете и нозете за да ви го спасиме животот'.

Се согласив. Не сум глупава. Рацете и нозете ми беа црни и не можев да ги дигнам од креветот, знаев дека не функционираат.

Едно нешто што ме повреди беше тоа што ја изгубив кариерата како фризерка. Ме вознемири помислата дека нема да можам сама да си ја средам косата. Мојот живот се промени, но секогаш имам насмевка на лицето.

Жива сум, имам одлично семејство и поддршка, зошто не би се смеела?

Јас не сум голем верник во Бога, но мислам дека бев спасена за да бидам силна и да ја раскажам мојата приказна за да помогнам и да спасам и други животи.

Секогаш кога ќе слушнам за некоја смрт од сепса, ми се крши срцето и затоа никогаш нема да престанам да ја подигам свеста за нејзината важност“.

М. Ѓ  | Црнобело