Се ежам од луѓе слабаци

Се ежам од луѓе слабаци, кукавици.

Онакви несигурни, чиниш скршени, кои никогаш немаат храброст да се борат ниту за себе, ниту за своите сакани.

Молчат, сокриени, го прегризуваат јазикот, не кажуваат што мислат од страв што ќе помислат другите...

Не прават што сакаат од страв што ќе пресудат другите...

Им велиш „Исправи се, бори се, уживај, гази кога треба, простувај кога треба, но не дозволувај тебе да те газат“.

А тие? Тие го наведнале грбот како 300 години да натежнале на него.

Се сметаат за безвредни и секогаш другите ги ставаат пред себе.

А како такви изгледаат скршено и сами за себе креираат неубава слика.

Па, кој сака да се дружи со луѓе со свиен ‘рбет?

Само се преиспитуваат, само трагедии смислуваат, само со параноја се опседнуваат, само туѓо гајле „берат“.

Себе и своите, тие за кои треба да се борат, ќе ги стават на последно место.

И ајде нивните, тие двапати помош ќе побараат, третпат сами ќе си ги решат проблемите, туку своите проблеми тие што ги тиштат, што од нив половина човек направиле... Со тие што ќе прават?

Овие луѓе не се ниту половина луѓе од тоа што можат да бидат и тоа е тажно, претажно.

Во очите на другите ниту се моќни, ниту се привлечни, ниту можат некому некогаш идол да бидат.

Само се кукавици и ништо повеќе од тоа.

А полошо од тоа, има ли?

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

С. С.| Црнобело / фото: depositphotos.com