Како денот ми стана „потоп“ затоа што не ја прочитав временската прогноза?

Кога влегов дома, бев накисната до гола кожа. Избањата, потопена, мокра и никој не ми веруваше во приказната сѐ додека не му ја покажав фотографијата од автобусите... Како денот ми се претвори во „потоп“ затоа што не ја прочитав прогнозата на Славчо?

Нашиот метеоролог Славчо Поповски си даде детална анализа на временските случувања за следниот викенд, ама кој да прочита... И така дојде 16.00 часот вчера, јас конечно кревам глава од компјутер и велам ај да си одам, кога гледам дека надвор истура...

„Леле немам чадор, велам“;

„Зарем не ја прочита прогнозата?“ – ме прашуваат колегите, на што одговорив дека немав време.

Тргнав да си одам накај дома, и некако успеав да се стуткам да не накиснам до постојката кај Буњаковец, каде се засолнав и чекав автобус, кога ете, конечно дојде и еден од автобусите што вози во правец кон мојот дом.

„Супер, празен автобус“ – си мислам и се радувам што внатре има само 5-6 патници и возачот, па секако најдов место за седење, каде што ќе може да се задлабочам во некоја книга додека патувам 40-тина минути кон дома...

Кога по само две станици, на раскрсницата по Соборниот храм имаше сообраќајна несреќа со автобус и автомобил, а нашиот возач не успеа на прва да ја заобиколи, па мораше неколкупати да излегува од автобусот за да изманеврира и за да го сврти возилото за да помине...

И таман го нaмести, си велам: „Добро е ќе поминеме“, кога тој гневен застана и ни вели:

„Браво бе, никој не станавте да ми помогнете, сега излегувајте од автобусот... Немам намера да ве возам повеќе, ајде мрш надвор... Не возам веќе...“

Јас, неколку повозрасни жени и еден чичко во години бевме единствените во автобусот и полека тргнавме да излегуваме, иако, навистина не беше фер тоа што ни го направи и нѐ исфрли на дождот без чадори и без кабаници.

Си застана така со автобусот и си стоеше добри 10-тина минути го блокираше сообраќајот, па ниту автомобил, ниту такси не можеше да помине и да ги заобиколи...

Тргнав до некаде да одам пеш. Од Соборна до следната станица кај мостот „Гоце Делчев“, но немаше ниту еден автомобил да помине, сѐ додека возачот со автобусот што ме исфрли не помина покрај мене и не ме избања до гола кожа.

Успеав некако да стигнам до Мавровка и оттаму да си фатам такси, кое ми наплати солидни 400 денари до дома.

Кога влегов дома, бев накисната до гола кожа. Избањата, потопена, мокра и никој не ми веруваше во приказната сѐ додека не му ја покажав фотографијата од автобусите...

Додека го пиев топлиот чај што ми го донесе сопругот и се трудев да се стоплам покрај огнот, си седам и си мислам:

„Нема шанси веќе да не ја прочитам временската прогноза!“

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

Б. С. Б. | Црнобело / фото: depositphotos.com