Приказна - Мојата мајка

Мојата мајка имаше само едно око. Ја мразев... беше срам за нас. Во нашето училиште таа ја подготвуваше храната за учениците и учителите.

Еден ден додека сè уште бев во тоа основно училиште мојата мајка влезе во моето одделение да ме поздрави. Ми беше многу срам. Како можеше тоа да ми го направи? Ја игнорирав, и упатив поглед полн со омраза и побегнав. Подоцна пријателите од одделението ми се потсмеваа.... леле твојата мајка има само едно око! Пропаѓав во земја и сакав мојата мајка едноставно да ја снема... Кога повторно ја видов станав и и реков – Ако од мене правиш предмет на потсмев подобро е да умреш!

Мојата мајка ништо не одговори...

Не застанав ниту за момент да размислам за тоа што го реков, бев толку полн со лутина. Не бев заинтересиран за нејзините чувства... Сакав да си отидам од дома и никогаш повеќе да не ја видам.

Подоцна во животот учев многу и добив шанса да отидам во Сингапур на студии... Имав среќа. Се оженив, купив куќа и добив деца. Бев среќен со својот живот и со сè околу себе иако живеев во странска земја.

Но, еден ден, мојата мајка дојде да ме посети... таа нe ме имаше видено со години, ниту пак ги имаше видено своите внуци. Се појави на вратата од мојот дом. Моите деца почнаа да ја исмеваат. Јас и се развикав зошто само така се појавила, неповикана.

Викав на неа – Како си се осмелила да дојдеш во мојата куќа и да ми ги плашиш децата? Оди си од овде, веднаш!

Мојата мајка само тивко одговори – Извинете, мора да сум ја згрешила куќата – и ја снема...

И така еден ден, по неколку години, дојде писмо. Бев повикан назад во својот роден крај за годишнина од матурата. Ја излажав жена ми дека мора да одам на службен пат. По прославата, од некоја љубопитност, отидов до нашиот стар дом. Кога ме видоа соседите, ми кажаа дека мојата мајка умрела. Не пуштив ни солза. Ми предадоа едно писмо за кое рекоа дека е од неа...

Драги мој сине,

Мислев на тебе цело време.

Прости ми што дојдов кај тебе дома и ги исплашив твоите деца.

Ми беше драго кога слушнав дека си успеал во животот и дека ќе дојдеш на прославата тука.

Јас можеби нема да можам да станам од кревет и да те видам.

Жал ми е што секогаш ти бев товар и срам.

Гледаш, кога беше мал се случи една несреќа во која ти изгуби едно око.

Како мајка, не можев да поднесам да растеш без едно око.

Докторите те прегледаа и ми рекоа дека е можно.

Јас тогаш ти дадов едно мое око...

Бев толку горда што мојот син го гледа светот за мене, со тоа око.

Со љубов, За Тебе Секогаш...

Твојата Мајка...