Никому не треба да простувате туку така, посебно не на маж

Простувањето и потрагата по тоа некој вас да ви прости е духовна работа, но делува само тогаш кога другата личност е на исто ниво на вредности и развој како и вас.

На повеќето разумни луѓе веќе им е јасно дека простувањето и молбата некој да ви прости делува благотворно. Простувањето ја прочистува душата, ја ослободува лутината, помага во меѓусебното разбирање и во постигнувањето на хармонија во сопствениот живот.

Во текот на многу години, искуство со психоанализа, медитација и друг тип на работа на себе и своите емоции, кај мене се јави едно јасно објаснување - не треба на човекот да му простувате, ако ништо не направил за тоа. Ако не рекол, не замолил или не покажал дека се кае за постапките.

Ова посебно важи за мажите. Тоа е на еден начин неморално. Поттикнува да сфати дека има дозвола и достапност на и за сè. Простувањето без другата личност да покаже каење укажува на отсуство на лични граници и му дава на човекот можност да постапува со вас како сака.

Да простувате и да барате некој да ви прости е духовна работа, како што веќе знаеме, но делува само ако емоциите се еднакви и кај двете личности.

Можеби се прашувате зошто баш не на мажите? Тоа е така затоа што уште од мали, повеќето се воспитувани да добиваат пофалби и критики само за нивните дејства, а не и за внатрешната состојба. За нив нормалана е логиката дека треба нешто да направат, за да треба да им се прости.

Ако жената простува туку така, без да добие знак за каење, тоа дополнително се вклопува во машкиот свет.

Затоа, не простувајте, доколку истото не тропне прво на вашата врата.

Н. Г. | Црнобело