Човечка меморија - како ги создаваме и паметиме сеќавањата?

Човечката меморија се одвива во многу делови на мозокот во исто време, а некои видови меморија остануваат со нас подолго од другите. 

Од моментот кога се раѓаме, нашите мозоци се бомбардирани со огромни количини на информации за светот околу нас. Како да го складираме нашето искуство и работите што ги научивме? Одговорот е во спомените.

Како ги создаваме, забораваме и паметиме сеќавањата?

Луѓето чуваат различни видови на сеќавања во различни периоди. Краткорочните спомени траат од неколку секунди до неколку часа, додека долгорочните спомени траат со години.

Имаме и работна меморија, која ни овозможува со повторување, да задржиме нешто на ум. На пример, секогаш кога го повторуваме телефонскиот број неколкупати за да го запомниме, ние ја користиме нашата работна меморија.

Друг начин за категоризација на меморијата е според темата на самата меморија.

Декларативната меморија се нарекува и експлицитна меморија, а се состои од спомени кои се свесни.

Некои од овие спомени се факти или „општо знаење“, како, на пример, кој е главниот град на Германија (Берлин). Другите сеќавања се минати настани што сме ги доживеале, како што се родендени од детството.

Недекларативна меморија или имплицитна меморија, се создава несвесно, а вклучува процедурална меморија што телото ја користи за да ги запомни вештините што ги научивме.

Дали знаеме да свириме некој инструмент или да возиме велосипед? Тоа е наша процедурална меморија.

Недекларативната меморија, исто така, ги обликува нашите потсвесни процеси, како што е чувство на напнатост кога гледаме нешто од што се плашиме.

Во принцип, декларативните сеќавања се полесни за формирање од оние што не се декларативни. Полесно е да се запамети кој е главниот град на една земја отколку да се научи свирење на виолина.

Но деклараторните сеќавања полесно се задржуваат во нашите умови. Откако ќе научиме да возиме велосипед, нема да ја заборавиме оваа вештина толку лесно.

Ашера | Црнобело