Секс за последен пат...

Сè што поседував беше надвор, спакувано, чекаше на мене. Внатре беше останат само каучот кој две години го нарекував мој. Собрав сè со доаѓањето на сонцето. Дури и отпечатоците од моите прсти на прозорците, мојата ДНК во тушот наскоро ќе исчезнеше со доаѓањето на новите сопственици.

Отсекогаш бев независна. Не ми требаше никој, бидејќи знаев како да се грижам за себеси. Сепак, знаев од време навреме да донесам по некое момче да проверам дали ќе успее да се избори и да остане внатре. Некои се обидоа да остават своја трага, а некои гледаа да избегаат што е можно побрзо.

Тој остана. Иако ми велеше дека не верува во љубов, дека не им верува на жените. Тој беше единствениот кој некогаш ме натерал да помислам „ќе да е ова она вистинското“.

Дојде да се збогува, да ми посака добар пат. Седевме на подот, пиевме пиво. Пица насекаде...

И одеднаш, како во секунда, од пица јадење се најдовме еден врз друг. Неговите раце ја кинат мојата маичка. Гребат на мојата кожа како во очај. Ниту еден од нас не го спомна тоа, но знаевме дека ова е последен пат како тој ќе има можност да го истражи моето тело. Да прави сè што ќе посака, но во ограничен период.

Овојпат сè беше поинаку.

Вообичаено сакавме да си ги задоволиме сите фетиши, да ги ослободиме сите инстинкти. Онака како што не би сакала да кажувам во јавност.

Вообичаено завршував со една мала модринка на вратот, но овојпат не...

Се ми се чини дека се обидуваше да го измери мојот пулс, да провери како е моето срце.

Дали ова беше негов начин да каже збогум? Наместо да ме остави со модринка и болки во мускулите, да го запомнам како некој кој го барал мојот пулс.

Можеби знаеше дека ова е последен пат како ќе ме види...