Како го менуваме стилот?

Старата изрека вели „Најважно е да се има шлиф. Господин се раѓа, не може да се постане“. Постои и онаа другата поговорка која вели „Каков татко, таков син“...

 

...како и онаа дека оделото не го прави човекот.

Живееме во време кога сите три поговорки можат да се изменат и тоа со резултати кои не мораат да бидат во негативна конотација.

Она што за сите нас е карактеристично кога купуваме облека, е тоа дека се делиме на две групи, оние кои со облеката во продавница можат да издржат само пет минути и оние кои можат да купуваат од хоби.

За разлика од жените, мажите не купуваат толку во склад со сезоната и модните новитети, туку повеќе по некое сопствено непишано правило.

Порано се сметало дека детето станува момче кога ќе почне да носи долги панталони, а момчето - маж кога ќе почне да носи одело.

Постарите затоа редовно ги посетувале своите кројачи за да им направат ново одело и соодветен мантил (или палто). Обично се работи за минимална промена на кројот. Кога сме убаво облечени, луѓето посериозно не сфаќаат.

Можеби така би требало да гласи редефинирањето на поговорката „оделото не го прави човекот“. Еволуцијата на стилот ни се случува паралелно со животната еволуција.

Денес стилот можеме да го дефинираме како наследство и образование, формално и неформално, комбинација од она што сме го наследиле и она што во меѓувреме сме го научиле.

Целта е секогаш една - создавање на личен стилски потпис.