Деца кои никогаш не плачат: Родителски лекции од последното племе на Земјата

Еден фотограф и автор на авантуристичкиот роман „Пред да исчезнат“, раскажува за неговите патешествија и авантури за средбите со разните племиња кои се во исчезнување, нивниот начин на живот и сè што научил од нив за воспитувањата на децата.

Тој им дава посебно значење на различните племиња бидејќи смета дека тие се последната чиста традиционална култура. Имаат нешто што ние немаме и сме на работ за да ги изгубиме засекогаш.  Племињата даваат рамнотежа помеѓу културата и знаењето за последните светски природни опкружувања, традиции, јазици.

Нивниот опстанок е најмоќен, бидејќи колку и да звучи сурово, правилото е дека ако бебето се роди болно, умира, ако е здраво ќе преживее и ќе продолжи да живее на здрав начин.

Реално, многу од болестите од кои патиме денес сами сме си ги нанеле во текот на животот и на начинот на кој го водиме. Веруваме дека мораме да живееме за среќа.

Но, никој од овие луѓе не го знае изразот „за среќа“ бидејќи тие не се грижат за иднината или кога ќе бидат среќни, туку едноставно се среќни.

Не размислуваат за работите кои може да ги направат среќни, не прават планови, едноставно живеат во моментот и за моментот. Како размислуваат така дејствуваат, но не за утре или некој друг ден, туку секој момент го живеат засебно и целосно.

Одгледувањето на децата е сосема поинакво од она што ние го знаеме. Таму нема поделени периоди кога детето се дои, кога му се нуди цврста храна, кога е време за спиење или прошетка.

Тие само им ги задоволуваат сите потреби на децата. Додека тие сакаат да цицаат од мајката, таа тоа им го овозможува дури и до 4-та или 5-та година, а после тоа имаат поцврсто тело и организам од кој било друг. Нема ништо почисто и поздраво од мајчиното млеко.

Децата не плачат кога им се јаде бидејќи се постојано приврзани до градите на мајката, па добиваат храна штом посакаат.

Навечер не се будат со плачење бидејќи се добро нахранети пред да заспијат и спијат помеѓу родителите, па така чувствуваат постојана приврзаност и контакт со нив.

Во денешно време многу е потценета улогата на мајката бидејќи е поважна титулата од успешната кариера, па децата се раѓаат сè подоцна.

Во племињата децата се раѓаат во тинејџерските и адолесцентските години, кога телото е најеластично и девојките се бестрашни.

Таму сите се заедно и се поврзани, така меѓусебно се одржуваат и колку што се зависни едни од други, толку не зависат од никој друг.

Доколку сите можат да извлечат максимум и да го применат нивниот начин на живот, многу би биле посреќни и поздрави.