Колку сте толеранти?

Дури и кога сме потполно свесни дека нешто не ни е по волја, потребно е да се остане прибран и толерантен. Можеме да мислиме дека некој има нешто...

...против нас, можеби сме склони кон конфликти и расправии без причина, можеби секојдневно на работа се соочуваме со голема конкуренција со која не е лесно да се излезе накрај, но она што не можеме е да бидеме нетолерантни.

Во услови на денешното живеење не е погрешно да се постави прашањето дали постои некоја граница на толеранција, дали постои нешто преку кое никогаш не се поминува?

Факт е дека секој од нас во помала или поголема мерка се труди да држи до себе. Малку кој дозволува да биде надмудрен или насамарен.

Но, и таквите ситуации порано или подоцна се случуваат. И тогаш, кога ќе се погледнеме во огледало, па наместо својата, во видиме магарешка глава со големи уши, логично е да се запрашаме до каде треба да се трпи одредено однесување.

Ако се случи да сме виделе магаренце во огледалото поради својата наивност, немаме на што да се пожалиме. А не треба ни да се очајува (или барем не претерано). Лошите искуства постојат за од нив нешто да научиме, но служат и за да ги преиспитаме границите на толеранција.

Рамнодушноста секако дека не е решение. Претерано енергично, агресивно однесување – исто така. Дали тогаш толеранцијата е нешто помеѓу, некој вид напор за дипломатски начин на решавање на проблемите, нешто помеѓу рамнодушноста и агресивното наметнување на својот став?

Дали толеранцијата е само формално прашање за искажување на сопствениот став, па макар тој бил и дијаметрално спротивен на она што треба да се чуе, на начин кој е прифатлив само поради тоа што е спакуван во умереност?

Како е во вашиот случај? Толерантни сте и ги решавате проблемите дипломатски, или сте лесно избувливи и агресивни?