Книги со кои растевме и приказни кои никогаш не ги заборавивме - Се сеќавате ли на нив?

Што повеќе годините се накачуваат сé повеќе чувствувам носталгија спрема детството. 

Мислам дека не сум единствениот, со кого и да зборувам сите како во костец се фаќаат за почетоците на нашите животи кога постоевме во облик како што ние самите сакавме да биде, ненаметлив од други, ослободени од егзистенцијални прашања.

Сега, кога гледаме од оваа перспектива секој навирен спомен остава емоционален вир во нас.

Токму во овој текст би се надоврзал на навиките, кои за жал, не беа дел од сите деца на времето.

Читањето книги и на еден начин спријателувањето со книжевноста отпочна секако со школските лектири, но потоа се преобрази во нешто многу повеќе.

Јас, кој сум роден во 91-ва година, а верувам дека и многумина од мојата генерација растевме со исти книжевни ликови и светови.

Несомнено, Хари Потер и каменот на мудроста  е главниот виновник кој ме натера да ја засакам литературата и воедно ме доближи до поразличен начин на постоење, што на моите врсници им беше туѓ и тешко сварлив.

Мислам дека секој пред да стане страстен читател, прво повеќе се задлабочувал во мавтањето низ прашливи полици натрупани со заборавени светови отколку со самото читање.

Токму поради тоа, засекогаш ќе се сеќавам на книгите Касни порасни од Петре М. Андреески, Зоки Поки од Оливера Николова (за некого, единствена прочитана книга во животот), Пајажината на Климентина од Елвин Б. Вајт и Еднорогиот елен од Рифат Кукај, кои како помал често ги препрочитував.

Фантастичните книги исто така знаеја да бидат дел од нашето секојдневие, посебно за оние деца кои со секое поместување на стрелките од часовникот бараа авантура.

Господарот на прстените и Хобитот од Толкин, Нарнија од К.С.Луис и Ерагон од Кристофер Паолини за многумина претставуваа замислен пријател со кои растеа.

Не треба да го заборавам и Жил Верн заедно со неговите книги 20000 милји под морето, Патување во центарот на Земјата и Пат околу светот за 80 дена.

Наслови кои дополнително нè расположуваат, откако ќе ги погледневме филмските верзии на истите.

Не треба сé од еднаш да се каже. Тука би ставил три точки за да се продолжи листата во некоја наредна прилика.

Автор: Евгениј Хоуп | Црнобело