Празниците се прекрасни, но пече празното столче на кое некогаш седеше мама, тато, баба, дедо...

Празнината која останува по загубата на некој близок е неумолива. Таа е како скршен прозорец, го полните со парталчиња за да не ви студи, но постојано дува и ви мрзне во срцето. Велат времето лечи сè, но спомените не бледнеат. Напротив, во овој период од годината тие стануваат поблиски и поживи од кога било. И нивното отсуство е појасно и повидливо.

Ги прелистуваме албумите, ги галиме фотографиите. Одиме на гробиштата и носиме цвеќе. Им го носиме омиленото јадење, го делиме споменувајќи ги. Понекогаш дури и им зборуваме. Звучи будалесто, но тагата се размрзнува, некако олеснува.

Им се жалиме, им се фалиме, си поплачуваме. Нежно ги бакнуваме фотографиите на студениот мермер. Си одиме дома, а таму во секое ќоше ѕиркаат спомени и сеќавања.

Мислите нè стигнуваат, и добри и лоши. Постапував ли секогаш добро со саканите кои повеќе не се меѓу нас... поминав ли доволно време со нив. Ги направив ли барем малку среќни колку што тие внесоа радост и светлина во мојот живот.

И еве нè, на прагот пред новата година. И ни фалат мајки и татковци, браќа и сестри. Баби и дедовци, добри пријатели.

Да не се заборават никогаш. Ги сакам празниците кога се собира целото семејство на купче и си ги приспомнуваме. Тогаш се мешаат силни чувства, на тага бидејќи нивното отсуство пече како сол на отворена рана и среќа – бидејќи на некој начин тие се сè уште присутни. Живеат во спомените. Дел од нив живее во нивните потомци кои неодоливо наликуваат на нив.

Не, не станува полесно. Не, не се заборава, не боли помалку. Но, мора да се продолжи понатаму. Така е скроен животот, кој може против природата. Но, важно е да не се заборави што ни оставиле. Советите, искуствата, спомените кои се бесценети. Љубовта која сум ја добила ме грее и во најладните денови.

И еве ги празниците, доаѓаат. Ти текнува ли даде како сечкавме зеленчук за руската салата за нова година? А стапчињата кои ни ги правеше дедо за колачињата кои ги собиравме на Коледе? А, кога не можевме да го најдеме паричето за Бадник, па испадна дека мама заборавила да го стави во лепчето?

Додека животот поминува краток како здив, спомените ме топлат, ми даваат сила, а саканите ме набљудуваат со насмевка. Верувам дека внимаат на мене. Верувам дека внимаваат на сите нас. 

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

(О)Милена | Црнобело