Се краде цвеќе, се кршат лулашки, Охридското Езеро е загрозен вид - вака ли се сака државата?

Се санираат детски игралишта, се поправаат лулашки и клацкалки и на крајот апел – да не се уништува урбаната опрема.

Втората вест на денот е дека постојано се обновува зеленилото и цвеќето во градскиот парк, но постојано се краде и не може да се постигне со одржување и разубавување на единственото поголемо парче зеленило кое преживеа во главниот град.

Каков народ, какви штеточинки. Пена да ти фати устата од повторување едно те исто и на крајот од денот е залудно, сè е исчкртано, искршено, уништено и запустено.

Не е само да се направи, треба и да се внимава, да се чува и одржува. Ништо не трае вечно, но рокот на траење може да му се продолжи со внимателно користење.

Која внимателност да ја очекуваме од сопствената нација? Го мрзи да пооди уште 20 метри до пешачкиот премин па прескокнува леа со трева и цвеќе, безмилосно газејќи ги, лут што имало вода во тревата, па се наводенил.

Навистина господине, извинете од срце. Извинете што си ги наводенивте патиките додека го уништувавте зеленилото и цвеќињата.

Тетки и бабички дојдени со торбулиња и кеси и откопуваат цвеќиња, ќе си ги засаделе во дворче. Па кој е зборот или бројката да ја опише оваа мизерија на менталниот склоп? Ќе се смени ли некогаш?

Страв и паника да го фати човек. Ништо не ви е мило, ништо не ви е драго. Ваму ќе се потепаме за државата, нацијата, идентитетот, јазикот и името, ваму ќе крадеме цвеќе, ќе уништуваме лулашки, ќе оставаме ѓубре каде стигнеме.

Вака ли се сака државата? Охрид е тргнат од листата на УНЕСКО и префрлен во загрозени видови. Каков огромен пораз, каква тага. Луѓето од другите земји се молат да имаат таков бисер, а ние го уништивме. Со дивоградби, со несовесност, со лоши политики, со корупција, со бетонирање за да имате каде да го испиете вашето кафе покрај езеро. Безмозочни, нема друг збор за нас.

Да не остане зелено стракче, да не остане дрвце, да нема цвеќенце, да не зазелени трева. Да биде трговски, да има кафулиња, да врие бетонот, да се давиме во ѓубре, да шутираме сè околу нас, да го уништиме и последното зрнце убавина.

Кога ќе сотреме конечно сè околу нас, ќе се смириме ли? Ќе научиме ли, пред да стане предоцна?

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

Автор: (О)Милена | Црнобело