За Македонците пцуењето е лек: Зошто толку многу ги сакаме пцостите?

Кога би постоело некое натпреварување во пцуење, ние Македонците веројатно би биле победници. Можеби и би стигнале до Гинисовата книга на рекорди во број на освоени титули на ова натпреварување.

Ако нешто навистина обожаваме да правиме, тогаш тоа со сигурност е пцуењето. Едноставно не одбираме време. Како да ни е мило, како да се гордееме, па дури и успеваме да се ослободиме од насобраната нервоза.

Дефиницијата за пцуењето вели дека станува збор за навредлив или безобразен збор/изрека кој се употребува за да навредите некого, посрамотите или понижите. Во некои земји порано дури и носеле маски на срамот доколку кажеле некоја пцост.

Но, тоа не е така кај нас. Пцуењето многупати може да се употреби и за сосема спротивна цел.

Често се сеќавам кога бевме деца кога ќе направевме некоја беља дури и дедо ни знаеше да употреби по некој непристоен збор за да ја изрази неговата нервоза, а потоа како низ шега да ни потенцира дека сè во ред.

Кај нас обичај е мажите да пцујат додека работат некоја домашна обврска - додека закачуваат по некоја слика на ѕид или менуваат сијалица или по некој случај, ако излезе некој поголем проблем, тогаш се започнува и со поголеми пцости.

Кога сме биде деца сме го слушале таткото како ги споменува сите светци кои се празнуваат од јануари до декември и сме знаеле дека прави нешто.

Пред некој ден поминав докај сестра ми и го слушнав зетот како пцуе од гаражата. Знаев дека повторно има некои проблеми со автомобилот.

За нас, пцостите се молитва која многу често ја употребуваме, па дури и тогаш кога сакаме да пофалиме некого.

Н. Г. | Црнобело