Те сакав, а сега време е да ме оставиш на мира

За оние кои сме ги сакале, а потоа сме ја прекинале врската - не е важно по чија иницијатива, зошто се враќаат?

Човекот кој пред година или пет ви го скршил срцето, од кој со солзи во очите сте биле барем со недели, сте го презирале - не е важно, не е заборавен ниту до ден денес.

Како може да се заборави вадењето на слепото црево? Дури и по зараснувањето на раната, секогаш останува белег.

Оној кој јасно ви ставил до знаење дека сè е готово - се враќа. Зошто? Еднаш месечно или во шест месеци, мора да добиете порака или повик... Тој само сака да знае како сте или повторно да ве одведе по ѓаволите.

А, вие не можете, цел живот сте „умирале“ од збунетост и не сте страдале само вие... затоа што е крај. Затоа што е готово - сега веќе е во брак и вие сте во брак, грдите зборови одамна се веќе кажани, извинувањето е направено.

Одамна сте станале рамнодушни. Драги мои, сè се сведува на контрадикции - одамна сте рамнодушни, а пак ве боли.

Неубедливо? Засакуваме, го отвораме срцето како еднонасочен канал со неколку бита во секунда кој не може да се блокира.

Или може?

Доволна е само една порака - „Те сакав, а сега време е да ме оставиш на мира“...

Н. Г. | Црнобело