Ми велат да си го оставам детето да плаче, додека тие трчаат да утешат пријател во солзи - јас одлучувам за моето дете

Ни велат и да не го успиваме детето во раце, додека тие се туткаат покрај партнерот пред спиење... Мајчиниот инстинкт е најтивкиот, но најсилниот глас што секогаш знае – затоа не го слушаме светот. Го слушаме срцето што чука во нас – и за нас двајца.

Луѓето ни велат да не доиме за утеха, додека тие си го пијат својот чај за да се смират пред спиење.

Ни велат да не ги успиваме децата со мазење, додека тие се туткаат покрај својот партнер и се мазат во постела.

Ни велат дека нашето дете е преголемо за да го доиме, додека тие пијат кравјо млеко.

Ни велат да не доиме и да не го нишкаме бебето за да заспие, додека ни го продаваат најновиот уред кој го прави токму тоа.

Ни велат да ги оставиме децата да плачат, додека самите тие трчаат за да ги утешат блиските кога плачат.

Ни велат дека со внимание го разгалуваме детето, додека и самите се борат со своите незадоволени потреби.

Што всушност ни велат?

И дали воопшто знаат што ние слушаме?

Јас не сум тие. И моето дете не е нивно.

Бидејќи јас слушам јасно – својот инстинкт.

Мајчиниот инстинкт не е слабост. Тоа е најтивкиот, но најсилниот глас што секогаш знае.

Знае кога бебешкиот плач не е манипулација, туку повик.

Знае дека ноќната потреба за мама не е каприц, туку доверба.

Знае дека нежноста не е размазеност, туку темел на сигурноста.

Затоа не го слушаме светот кој не го познава нашиот ритам.

Го слушаме срцето што чука во нас – и за нас двајца.

Затоа што секоја капка утеха, секој допир, секој подој и секоја прегратка не се навика.

Тоа е врска.

Тоа е љубов.

Тоа е темел на здравјето на детето – и на нашата сила.

Извор