„Вашите деца ќе пораснат за миг, нема да чкртаат по ѕидовите со фломастери - гушкајте ги додека ви дозволуваат“

За еден миг ќе пораснат. И си одат. Додека да трепнете, се тргаат од вашиот скут, од вашата прегратка, се оддалечуваат од вашиот грижлив поглед.

Престануваат да зборуваат милно, да рушат сè пред себе, да прават хаос.

Престануваат да ги фаќаат штекерите за струја, да се мачкаат со храна по лицето, да чкртаат по ѕидовите со фломастери…

Затоа прегрнувајте ги. Галете ги. Бакнувајте ги. Стискајте ги додека ви дозволуваат.

Дозволете им да лазат по подот, да ги влечат пелените зад себе. Дозволете им и да чкртаат по ѕидот.

Нека ги извлечат сите тенџериња од фиоките, да стануваат и паѓаат, па нека добијат и неколку модринки ако треба.

Спијте со нив, завиткајте ги во вашето ќебе среде ноќ, помирисајте им ја косичката.

Бакнете им ги очињата додека спијат.

Разбудете се и со нивните мали стапала на лицето, нека има и истурено млеко, трошки на тепихот, мастика заглавена во косата, калливи раце и облека што изгледа како да е влечена низ кал - иако штотуку сте ги пресоблекле.

Нека има и замор, неспиење и брзо излегување од бањата затоа што баш во тој момент нешто ги мачи и е итно.

Затоа што сето тоа поминува. И поминува многу брзо.

Додека да се свртите, тие веќе брзаат некаде - по својот пат, по својот живот.

А вие останувате со желбата уште еднаш да ги прегрнете, бакнете, да ви седат во скут.

И можеби еден ден ќе им одите на нерви, но тие ќе знаат, засекогаш ќе знаат колку биле сакани кога им било најпотребно.

Без разлика што и да им се случува во животот, тие ќе се вратат таму каде што се безбедни.

Каде што се најсакани.

Кај вас.

Извор