„Имам 25 години и веќе 7 години сум во депресија - што научив?“

Лекција 4: Бебешки чекори

Сфатив дека клучно за да не се чувствувам како неуспех е да го прифатам фактот дека сè ќе дојде бавно. Да правам мали чекори и да си поставувам реалистични цели.

Променив многу во мојата животна рутина, од медитација до читање и јадење здрава храна. Некогаш имав наплив на адреналин  и помислував тоа е тоа, го средив мојот живот, но следното утро се будев повторно со ужасно чувство и престанував со сè.

Напредокот не се постигнува преку ноќ, важно е да се фокусирате на една работа и да правите бебешки чекори.

Лекција 5: Во ред е да сте депресивни и анксиозни

Се однесував деструктивно, запаѓав во мрак и затапеност, но сега со помош на терапијата конечно можам да бидам депресивна и анксиозна на начин на кој сметам дека е во ред.

Знам дека нема да бидам во ваква фаза вечно, знам дека доаѓа и си заминува. Некогаш останува подолго, но секогаш ќе си замине повторно.

Научив да се третирам себеси со љубов и да ги разберам потребите на моето тело. Во ред е да плачеш без причина и да се разбудиш среде ноќ со милион мисли во главата. Не е во ред да се повредуваш себеси и да се обвинуваш што си болен.

Лекција 6: Болеста не ме дефинира

Мислев дека депресијата и анксиозноста се вистинската „јас“. Сè друго мислев дека е глума што им ја приредував на пријателите и на семејството.

Сега, сфатив дека е смешно некого да дефинираш на пример според скршената нога. Да, болеста е голем дел од мојот живот и ме обликуваше на добри и лоши начини, но таа не ме дефинира која сум и не е  ни далеку најинтересната работа во врска со мене.

Па, ете, имам 25 години и немам идеја како ќе ми изгледа оваа година. Сигурна сум дека ќе има многу мигови кога ќе ми биде потребно екстра грижа и љубов, но тука сум и подготвена сум.

С. С. | Црнобело