Аномалија на модерното време – огромниот избор нè прави робови на материјалните нешта

Имам 7 години. Цврсто го држам дедо ми за рака додека ја преминуваме улицата накитена со колона автомобили. Ме заплиснува мирис на свежо печени крофни и ѓевречиња.

Anomalija-na-modernoto-vreme-povekje.jpg

Не можам да се одлучам што сакам, па дедо ми ми ги купува двете. Задоволно се нурнувам во крофната со прав шеќер, која прави остава трага околу целата моја уста.

Ѓевречето го оставам за дома.

Изборот порано се сведуваше на толку малку работи. Ѓеврече или крофна. Фустанче или панталони. Еклер или индијанка.

Понекогаш и немаше избор, но тоа и не беше многу важно. Не губевме време по продавници, проучувајќи 30 типови на шампони.

Немавме поим што е глутен. Немавме компјутери, најсофистицираните игри доаѓаа во облик на тетрис и Нинтендо.

Одморот го планиравме на трите домашни дестинации, Дојран, Преспа или Охрид, евентуално на „наше“ Јадранско Море.

Работите беа прости и едноставни. Не губевме време на глупости.

Ограничениот избор се покажа како благослов. Бевме слободни.

Од денешна гледна точна веројато звучи смешно и многу досадно.

Но, вистината е дека ние бевме екстремно среќни. Водевме едноставен и спокоен живот.

Со помалку избор, повеќе слободно време, помалку грижи, повеќе сон.

Домашниот мир беше единствено нарушен од ѕвонењето на фиксниот телефон.

Поштарот ги знаеше сите станари.

Продавачката ни даваше сладоледи без пари (подоцна дознавме дека сепак чудото бил дедо кој кришум го плаќал).

Еволуцијата донесе напредок, многу нова технологија и чуда кои можеби и не ни се толку потребни. Тие го заробуваат нашето време, нè врбуваат диктирајќи ги правилата на однесување.

Огромниот избор ме прави роб на нештата.

Толку многу работи, толку многу избор, толку малку време.

Понекогаш се обидувам да се сетам на оној некогаш прост живот, на тоа чувство на среќа и задоволување со едноставни работи во ограничен број.

Ја преминувам улицата. Се бранува топол мирис на свежи печива.

Зјапам во полиците, наредени со 300 чуда.

Има сè, но нема крофна со прав шеќер...

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

(О)Милена | Црнобело

Би можело да ве интересира:

„Може да танцувате до зори, па во 8 да одите на работа и не, не мора да пиете мача - само уживајте в... „Мора да водите сметка за храната. Мора да пиете 2 литрa вода дневно. Мора да сп...
„Кога викам по мајка ми, не е зашто сум ѝ лута, туку се плашам што старее“ Месеци наназад, па можеби и повеќе од една година, ја набљудувам мајка ми. Додек...
„Некогаш го сакавме снегот. Едвај чекавме да падне. Правевме снешковци, имавме санки“ Некогаш го сакавме снегот. Едвај чекавме да падне. Правевме снешковци, имавме са...
„Син ми инаку прозборе на 10 месеци“ - Во ред мамичке, гледам, сега личи на иден претседател на држа... „Леле Лука мој вака, леле Лена моја онака“... Деца се, не сакам да коментирам, н...
Откако станав мајка, многу работи ми се пеколно тешки, но никогаш повеќе не сум се смеела до солзи Откако станав мајка добив таков огромен товар на неочекувани обврски и незамисли...
Теа Трајковска за CRNOBELO лексикон: „По првиот бакнеж си помислив: ‘Ооо, па не било толку страшно’“ „Најчудната и најсмешната порака што сум ја добила на Инстаграм е: 'Те сону...

Најчитани неделава

sonovnik-sidebar.jpg