Кој поминува подобро во животот - оној кој се снаоѓа или оној кој игра по правилата?

Луѓето знаат да бидат опасни играчи кога станува збор за остварување на нивните цели. Отсекогаш ме скокоткало прашањето дали треба да се движиш во нормите и да го правиш она што е правилно или понекогаш, одвреме навреме или можеби секогаш треба да играш валкано за да ги оствариш она што е во твоите замисли.

Дали патеката кон успехот треба да подразбира борба во која се употребуваат сите методи, иако тоа претставува кршење на правилата или треба да играме секогаш чесно?

Баба ми често знаеше да каже дека само оној кој знае, по нејзино кажано во наводници  „да се снајде во животот“ ќе успее многу повеќе од оној кој макотрпно се труди капка по капка да го изгради она што го замислил.

Во душата често имав контрадикции на две различни размислувања, дали да бидам оној кој се снаоѓа или оној кој секогаш ќе игра фер. Кога беше поголема радоста, кога нешто ќе се оствари по потешкиот пат или кога тоа ќе го направиш на најлесниот можен начин?

Дали тоа повлекува кукавичност или повторно се препишува на снаодливост и која беше всушност границата помеѓу едното и другото.

Се сеќавам додека растевме со брат ми, јас бев оној кој редеше петки во дневникот, ученик кој не стануваше од книгата и секогаш се трудеше сè да биде завршено на време, уредно предадено без никаква побуна.

Брат ми, за разлика од мене никогаш не учеше, препишуваше, никогаш не пишуваше домашни и се сеќавам дека професорите му велеа пред моите очи, ти ќе се снајдеш подобро од брат ти.

Дали тие ми даваа индикации дека и јас треба да минувам лесно во животот, да го скокам она што е по правилата и да пробувам да се снаоѓам служејќи се со нешто различно од моите способности?

Дали танцот на животот наместо елегантно, чисто, аргентинско танго требаше да го претворам во валкано пасо добле?

Што беше правилно и дали постоеше нешто што може да се карактеризира како правилно?

Дали она што беше наметнато од општеството беше вистинската патека во животот, дали способностите требаше да го движат општеството и ако беше така тогаш зошто луѓето сè помалку и помалку се ослонуваа на своите способности, а бараа начин да играат валкано?

Кој успех беше вистински успех, и дали воопшто постоеше нешто што може да се нарече вистински успех или и двата беа успеси без разлика како се постигнати?

Дали оној кој игра чисто и искрено е наивен и прост во очите на животот и дали стратегијата на игра треба да биде променета пред да е доцна или едноставно тоа беше одлука на идивидуата дали да се биде во тимот на херои или да се игра за тимот на лошите момци?

©CRNOBELO.com Забрането преземање и копирање. Крадењето на авторски текстови е казниво со закон.

Н. Буџак | Црнобело