Луѓето во чија близина растете - со нив сè е природно, едноставно, поубаво

Нема тука некоја филозофија, лесно ќе ги препознаете, бидејќи во нивна близина се чувствувате добро.

Сè е едноставно и природно, ве прифаќаат такви какви што се, не поставуваат прашања од кои ви станува непријатни и имате чувство дека сте некој многу подобар отколку вообичаено.

Ако постои сосема мало зрнце добрина во вас, во близина на таквиот човек како да се множи и вие растете и пријатно ви е од тоа поттикнување кое е повеќе прифаќање, отколку реален поттик.

Луѓето во чија близина се расте, успеваат некако да го неутрализираат лошото и грдото лице на светот, како да имаат таен клуч кој отвора врати зад кои нема грубост и лицемерие.

Тие никогаш не зборуваат во име на било кого, бидејќи се мирољубиви и разбираат дека светот е болен од сите тие осудувања и наметнувања на „едната иста вистина“.

Луѓето во чија близина растете се малубројни и тивко стојат на страна, бидејќи се свесни дека сами ништо не можат да променат. Како што крошната на големото дрво не може ништо, освен да овозможи добра ладовинка и место за одмор.

Тоа можеби не е многу, но во одреден момент од животот сепак е утеха, која нуди спокој.

Нуди одмор од самотија. Одмор од било какви предрасуди.