Си недостасувам вистинската јас, без деца, сопруг, семејство...

Седам вчера во кафана и уживам во чорбата. На соседната маса свирачите му свират на некој среќник на уво. Ми ја погодија песната. Солзите ми ја засолија чорбата.

Толку ми треба, уште една песна и да ја почувствувам сета болка, за мајка ми, за татко ми, за детството. Жал ми е, на само неколку милиметри под кожа чувствувам како ми поминува тагата.

Ја чувствувам носталгијата како цел живот да сум го поминала далеку од мојот крај, како да сум зборувала туѓ јазик. Зошто сè е толку превртено?

Секогаш, ама баш секогаш, во секоја кафана, пред било кој, на истата песна. Ми се плаче. Ми се чини дека би плачела со денови само кога би смеела.

Во глава ми се вртат слики кои никогаш реално не се случиле.

Почнува песната, почнува болката, ја стискам чашата во раце додека не прсне. Почнувам да сфаќам, првпат во животот сфаќам што прават луѓето во кафана. Што бараат во неа.

Има долго време поминато како престанав да играм по дома, да пеам од петни жили, од стомак да врескам. Ми недостасува сè што ме тера да си ја барам слободата.

Си недостасувам јас, без деца, сопруг, семејство. Онаа автентичната, неприлагодлива, гласна, понекогаш чудна. Ми недостасува да мислам, чувствувам и изговарам сè што ќе ми падне на памет, без чувство на вина заради некој друг.

Ми недостасува да бидам тажна кога ми е потребно, да се смеам и глупирам без оглед на се, да грешам и да се тешам дека тоа не е толку важно, дека никој не зависи од мене.

Си недостасувам јас, каква и да сум.

Можеби наскоро ќе отидам во омилената кафана, повторно ќе ја нарачам истата песна и ќе скршам некоја чаша, а болката ќе биде смирувачка и сосема поднослива.

И можеби нема да биде важно што се изгубив на некое време за да се откријам во друго светло.