Велат, тоа е најстариот занает на светот и ќе постои додека се врти и тој. Денес е исклучително масовно изразен, особено кај оние кои се упорни да изградат некаква кариера, ама притоа сакаат да скокнат неколку скалила (односно сите), а го користат своето тело како адут. Фактот што одредени жени решиле да си го продадат своето тело како парче месо во име на кариерата, на крајот од денот си е нивна работа...

Навидум фино дотерани и стокмени господа со перфектно зачешлани сјајни фризури плукаат и ’ркнуваат секаде каде што ќе стигнат. Во едната рака актовката со гравирани иницијали, во другата скапиот мобилен, а од устата се истураат илјада погрдни непристојни зборови и пцовки додека се движи по улицата. Не се гледа пред себе, се гази по луѓето како да се теписончиња за пред врата. Зборовите „Извинете“, „Простете“, „Ве молам“ нема да ги пронајдете во речникот на овие типови на луѓе...

Интересно и зачудувачки ми е кога ќе слушнам – „А бе, ти само пари имај, и тука може да ти биде Америка!“ Како може да биде Америка само затоа што имаш малку повеќе пари од просечната плата, навистина многу сакам да знам. Надвор од групата на сите оние безобразни богати луѓе кои може да се качат на авион и да отпатуваат каде и кога ќе им „прдне“...

Не сакам да мислам колку ја немаше, во колку ситуации ужасно фалеше, сакам да мислам колку ја имаше и колку значајно беше нејзиното кратко присуство во мојот живот.

Внуката на една моја познаничка има булимија, 6-то одделение е, каде отиде светот, a и ние со него?

Јас не сум тип на жена која шета наоколу и бара љубов. Јас не сум жена која се плаши да биде сама...

„Се срамам од моите прости родители. Ме нервира како зборуваат, како селски се облекуваат. Ме нервираат јадењата коишто ги готват, како сркаат супа и шлапкаат додека јадат. Не можам да ги трпам, не сакам да ги гледам!“ Со горчина и пакосна омраза мојата пријателка ми објаснува како нејзините родители ѝ шетаат по нервите...

Што можам да кажам сега. Го чувствувам овој студ на моите рамена и ова сивило кое ме опкружува. Во рацете носам само еден букет, кога ме прашаа за што ми треба, ми застана кнедла во грлото. Што да им кажам пријателе, што можам?

Можеш да престанеш да бидеш дел од приказна во која не се пронаоѓаш себеси. Можеш да ја напуштиш секоја приказна во која не се сакаш себеси. Дозволено ти е да го напуштиш градот кој ти го изгаснал жарот во очите наместо да направи тие да светат уше посјајно. Дозволено ти е да си ги спакуваш куферите и да почнеш одново, онаму каде што ти сакаш, некаде каде што ќе можеш да пронајдеш нова смисла на твојот живот...

Тој беше прекрасен за себе и за сите други, само не за жената што го сакаше со целото свое срце. Со душа широка, со забавен карактер со константна подготвеност за авантури...

Сè уште не научив како да не си ги ставам сите работи на срце. После толку години јас сè уште бев глупакот кој за се нешто ќе се грижеше како да е најважната работа на светот, додека другите воопшто немаше ниту да помислат, јас со часови ќе се измачував. Како да не научив како да заборавам на работите кои можеби и навистина беа неважни. Како да не знаев да живеам правилно, верував во розов свет кој не повредува, а добивав само сивило кое ми го откорна срцето...

Со една другарка во кафето ставивме по некое зрно од минатото и добро промешавме, па какви сè не спомени излегоа на површината.

Нема тука некоја филозофија, лесно ќе ги препознаете, бидејќи во нивна близина се чувствувате добро...

Да знаете каков зет си имам. Зет–како мед! Ќерка ми сака подолго да си поспие наутро. За тоа време зет ми станува, зачистува по дома, пазари, се враќа, подготвува појадок и кафе. Дома наместено „цакум-пакум“, ќерка ми станува, ја чека појадок и кафе на масата. Како кралица ја чува, како капка на дланка, таков зет нема никаде! А снаата? Полоша ја нема...

анзицијата од зимски распуст и скијање до летен одмор и плажи е најчесто пополнета со планинарење, или обид за тоа. Оние кои навистина сакаат да планинарат најчесто се организираат преку најразлични здруженија, или собираат друштво, па „бегаат“ на некоја повисока планина што подалеку од главниот град. Оние кои немаат услови за тоа, а и не се во форма, патот до врвот го започнуваат на Водно. Секако, на Водно може да се најдат и луѓе кои не ги интересира планинарењето, туку само „чекирањето“ на Фејсбук и Инстаграм, како и оние кои едноставно сакаат да прошетаат во природа.

Дали и вие имате некој енергетски вампир од вашето маало кој само своите трагедии не си ги гледа?

Поучна приказна што ќе направи да гледате на работите од една поинаква перспектива.

Ти го пушташ дечко ти на пиво со другарите? Да! Му го одврзувам синџирот и го пуштам. Му давам и лепче и водичка, го гледам како бубреже во лој. Кога е добар, го пуштам и на прошетка. Какво е бре ова прашање? Како вас, како жени, ви импонира ова прашање и одговорот кој го давате – го пушташ ли, да го пуштам, не – не го пуштам…