Приказните од типот „свекрви и снаи“ се стари колку времето. Ретки се случаите кога свекрвите и снаите добро се сложуваат, а почести се оние кога една зад друга си говорат зад грб.

Гостинки доаѓаат на крстарење со замисла да ги намамат мажите од екипажот и да им се закануваат со пријава за малтретирање, па наместо тоа добиваат бесплатен луксуз – љубовни скандали и опасни флертови од времето кога работев на брод.   

Секое лето иста песна: „Каде на одмор?“ , „Ќе одите некаде?“ , кога ќе одговорам: „Не“ луѓето ме гледаат чудно, небаре правам невиден грев со тоа што не сум во можност да си дозволам да одам на одмор, небаре сум згрешила нешто и сум под нивното „ниво“...

Јас не сум забавниот родител, не сум таа што си игра со децата, што ги забавува. Јас не градам замоци од песок, не знам да играм фудбал, не поминувам време во игра со нив... Тогаш каков родител сум?

Доаѓаше на работа со сочни исповеди од типот „Леле, една голема што сум ја растресол, ѝ ги кренав нозете и од што ѝ беа долги мислам го оштетив кровот од автомобилот“. Верувале или не, некогаш дури и фотографија ќе ни покажеше од некоја од неговите „блиските пријателки“.

Оставете нè да дишеме... Како што ние не ве прашуваме зошто подраснатиот корен не сте го офарбале 3 месеци, ниту за тоа што кога и да се видиме немате тема за разговор друга освен тоа кога на детето му протекло нос и колку ви дошла сметка за струја, така и вие не нè прашувајте кога и дали ќе се мажиме.

Многупати кога сум рекла за некоја жена дека е убава, за возврат сум добила поглед полн чудење или во најлош случај – презир. Да, разбирам дека убавината е субјективна работа...

Едно утро, еден ден многу набрзо, ќе се разбудиш со топлина и чувство длабоко во стомакот дека сѐ ќе биде во ред. Дека ти си во ред. Ќе се чувствуваш безбедно и сакано.

Тој беше еден од оние ретки луѓе кои имаат среќа да се вљубени во работата што ја работат.

Од гратче со 30.000 жители со се околината се преселив во Скопје. Сега 15 години подоцна, размислувам што е тоа што ми недостасува, а од што ми се „ежи кожата“ кога ќе се сетам.

„Здраво комшија, како си?“ „Добро еве, одам да го исперам џипот. Викендов бевме до Грчка па некако многу прашина му се насобра. Со PCR тестови, да да. За сите четворица, а бе скапо фати, ама меракот е голем… а следниов викенд одиме во…

Љубовта ме однесе во Бразил, а поради светската пандемија ја сменив мојата домашна адреса порано отколку што планирав, тотално неподготвена за животот во новата средина, многу, многу далеку од домот во кој пораснав со многу предизвици и изненадувања.

Како што беше јасно дека ќе осамне првата мугра, така беше јасно дека и овие две сестри не можеа да си го замислат денот една без друга, а не пак животот.

Дојде летото, и додека прелистувам на booking.com да најдам сместување во Охрид се сеќавам како беше кога одевме на одмор во моите детски и тинејџерски години. 

Колку пати сум го слушнал ова – ги продадовте нивите, ги фрливте опинците од селото и дојдовте во големиот град? Дури и да е така, во што е проблемот? Дали сте помислиле колку малку можности нудат останатите...

Виралното писмо кое почнува со зборовите „Драго девојче во зелениот костим за капење...“ е нешто што треба да го читате на почетокот од секое ново лето...

Сите ние имаме по една другарка со која имаме милион заеднички спомени, а ниту една заедничка фотографија. Звучи како пост на социјалните мрежи, но навистина е така.

Јас можеби имав голема среќа затоа што детството го поминав во Охрид. Додека сите се подготвуваа и размислуваа каде ќе одат на одмор, ние цело лето бевме на одмор. Ми се чини дека по цело лето го поминувавме на улица и на плажа.