„Во Бутел, на пазарчето, има една бабичка, продава чаеви. Бутелчани добро знаат за кого зборувам. Сѐ што има на пакетчето пред себе не чини повеќе од 100-200 денари... Помина постара госпоѓа, скришно ѝ стави во раката некој денар...“, раскажува Мартин Јовановски од Скопје.

Имам мали гробишта со луѓе кои некогаш ми беа многу драги. Тие не умреа навистина, но за мене се мртви – засекогаш.

Ќе премолчиш нешто за да го сочуваш мирот. Ќе проголташ нешто за да не се замериш. А потоа, токму тоа што ќе го премолчиш, тоа што ќе го проголташ...

На крајот на денот убаво е кога некому ќе му го направиш денот и ќе му дадеш приказна за раскажување, а сигурно со кафенце сосетките си помуабетиле како јас се шетам, додека сопругот ми ја чисти куќата.

„Се преправав дека сум слеп за да не ја повредам. Не се вљубив во неа заради нејзината убавина, туку затоа што таа беше мила и прекрасна личност“ – рекол мажот во оваа поучна приказна за една жена што ја загубила убавината.

Си живеела еднаш една Уморна жена. Секое утро откако ќе се разбудела се терала цел ден да работи и исцрпена одела на спиење. Не се сеќавала кога последен пат се чувствувала одморена, полна со сила и желба за живот…

Дали почнавме да раѓаме гении или темпото со кое живееме, пристапноста до информации создаде деца кои имаат прашања на кои ние, возрасните, понекогаш немаме одговори? 

„Треба гости да ми дојдат... Што да подготвам? Треба да средам, исчистам, раскренам.“ Кога гостите станаа повеќе обврска отколку задоволство? Кога оваа убава социјализација прерасна во товар? 

Денес, премногу пати ти се извинив и ти лесно ми прости, како што често тоа го прават децата. Кога си легнавме ми рече: „Мамо топла си како лето“. Mи потекоа солзи. Делумно се чувствував виновно заради ужасниот ден, делумно затоа што ти помниш само дека мама е топла како лето.

И Бог ѝ даде на жената веѓи. Не беше задоволна, ги исчупка и си нацрта нови. И Бог ѝ даде на жената нокти. Не беше задоволна, си стави вештачки...

Беше одамна времето кога првпат искусив возење со воз. Се сеќавам на релацијата. Скопје – Зелениково и мислев, ех колку далеку ќе патувам...каков ли воз ќе стигне....  Тогашниот воз го паметам низ магла, но знам дека за дете од 6 години беше доживување.

Не се сеќавам убаво на мојата баба Марика Василева (родена Димковска) од Велес. Починала во 1991 година кога јас сум имал само 6 години. Некако како низ магла ми се појавуваат некои слики од неа, контури од нејзиното лице, од нејзината бела како снег коса, од кроткиот чекор, нежниот допир, галењето. А тука се и фотографиите да потсетат...

Како „тазе” другарка која се омажи прва и чија свадба беше жива радост за девериците (другарките, се разбира), така бев и првата која чекаше бебе. А тоа беше возбуда на која ѝ немаше крај. Во групата на Вибер постојано се чекаа слики од ултразвук, па од каде ќе купиш креветче, идеи за онлајн продавници за слатки парчиња облека, машко ли ќе биде, девојче ли ќе имаме прво во друштво и слични работи кои измамуваа безброј муабети до доцните ноќни часови…

Нема да има ниту еден дек кога нема да посакуваш да можеш да ѝ го слушнеш гласот или да ѝ побараш совет само уште еднаш. Нема да има момент кога нема да жалиш за секој миг кога си го избегнала нејзиниот повик или не си отишла да ја посетиш, само затоа што си била презафатена.

Откако станав мајка ја доживеав најголемата среќа, но истовремено ги почувствував и најголемите падови, што само по себе е контрадикторно. Понекогаш се гледам себеси во огледало и не можам да си поверувам што гледам: подочници, брчки, замор... Се прашувам како ли издржувале нашите родители?

Сите имаме по некој што нè повредил во минатото, што ни го скршил срцето, ама не му посакуваме лошо – му посакуваме да најде некого што ќе го научи дека вистинската љубов не боли. Сите имаме некого за кого ни е криво што не сме можеле да бидеме таа личност што ќе го научи како изгледа да бидеш љубен, затоа што не ни дозволил/а.

Сиромашни сме за леб, сиромашни за чист воздух, сиромашни за правда. Сиромашни сме во секој поглед. А најмногу сме сиромашни во духот, сиромашни за домашно воспитување и култура...

Еднаш еден светец шетал низ природа кога минал покрај едно мало село. Една расплакана жена дошла до него и го молела да му помогне на болно детенце.