Дали сте од онаа генерација што растеше пред мобилните телефони, излезени надвор со другарчињата? Ако одговорот е „да“, овој текст е за вас.

„Човекот не се памети само по тоа што го направил, туку по тоа како се чувствувале луѓето покрај него. Дали покрај тебе можеле слободно да дишат. Дали покрај тебе смееле да бидат слаби. Дали покрај тебе станувале помирни, похрабри, повеќе свои..“

Во едно село живеел Горан, кој бил убеден дека е најпаметен од сите. Секогаш ги прекинуваше луѓето, им даваше совети и се мешаше во сè, иако често не разбираше што зборува.

„Бев немирен ученик, сум скршил прозор со столче“ - напиша Бока Конга во нашиот лексикон.

„Кадијо, што судиш за туѓите живот! Денес здравата психа е благослов од Бога. И мора да научиш да се „наштелуваш“ така... Да се научиш да го гледаш доброто во луѓето, во ситуациите, во работата и така нема да бидеш вечно огорчен и незадоволен, туку во сè околу себе ќе гледаш убавина и ти ќе бидеш среќен човек!“

„Леле Лука мој вака, леле Лена моја онака“... Деца се, не сакам да коментирам, но во ниту едно од нив не гледам иден претседател на држава или извршен директор на компанија од висок ранг. И тоа што први биле со „знаењата“ како бебиња, не им го предодредило патот. Majки, зошто ваква трка и притисоци?

„Понекогаш сè што треба е да бидеш подготвен да се отвориш и луѓето да ти се отворат. И да им го вратиш она што некаде во нив е сокриено. А тоа е животот, задоволството, вербата во утре. Понекогаш тоа е толку малку, а некому му е сè“, вели Стефан Симиќ и споделува случка со една девојка.

Зрелоста не значи дека секогаш треба да го имате последниот збор. Зрелост е кога ќе сфатите дека не мора да победите во секој спор.

Не беше тука за мене кога се плашев, но можам само да ти кажам благодарам што ме остави сама во мракот, бидејќи научив како да чекорам сама по празна улица без никакви насоки и сепак да си го пронајдам патот.

Не сум јас човек кој некогаш би си кажал: „Леле, што убаво се наспав и одморив на тоа патување“, туку човек што копнее по чувството на возбуда на секое ново посетено место. Тим „патник Кинез“? Останувам засекогаш! Од местата грабам, а после турбо патувањето на Малта овојпат, вечер ќе се одморам дома во Скопје. 25.000 чекори на ден на дестинација? Како од шега!

„Цвеќето ќе овене. Карминот ќе се избрише. Попустите ќе поминат. Но, кој ќе ја слушне тишината во која понекогаш живееш? Кој ќе ги избрише солзите што никој не ги видел?“, гласи емотивната објава на Маја Дукова, која на крај носи моќна поука.

„Во живо си повисок е најсмешниот комплимент што сум го добил“, напиша водителот Роберт Јанков во лексиконот на CRNOBELO.com.

Месеци наназад, па можеби и повеќе од една година, ја набљудувам мајка ми. Додека јаде, додека оди, кога разговара. И сфаќам дека веќе не е истата жена од пред некоја година. Сфаќам дека годините си го прават своето и дека таа полека ми „венее“ пред очи.

Не моравме да имаме сè за да бидеме среќни. Родителите ќе ни купеа една играчка што траеше го години, а со малку фантазија со неа бевме и доктори и астронаути и наставници... Што може генерацијата Алфа да научи од милениумците?

Во животот никој ме нема „малтретирано“ како моето дете. Добро, јасно е и дека никој ме нема така сакано и никого немам така сакано.

„Една работа за која се каам во кариерата се политички кампањи и политика. Со годините и зрелоста сфатив дека мојот свет е музиката и сиот народ како публика“ - напиша Александар Митевски во напиот лексикон.

Луѓето во Македонија се скржави за комплименти. И да сте најдобрите, најистакнатите, најинтелигентните, најубавите, сеедно, тие нема да ви кажат од срце. И не само што ќе премолчат, туку и мана ќе ви најдат. А вие веќе имате научено дека „плескањето“ на маните во лице не е искреност, туку е некултура, кога ќе стигнете на одредена возраст во животот.

Ах, порано кога времињата беа поедноставни, сè беше некако помагично, зарем не? Се сеќавате ли кога сите купувавме дневни весници и, покрај другото, читавме најава што ќе има на телевизија?